Ouders van kinderen met een beperking, syndroom of zeldzame ziekte moeten constant keuzes maken. Ingrijpende keuzes, alsof de aandoening van je kind nog niet genoeg impact heeft. Zo besloot ik vorig jaar uit het bedrijf te stappen dat ik in 2008 oprichtte. Ik, immer ambitieus en ondernemend, zette een stap terug. De combinatie van een bedrijf runnen, klanten tevreden houden, een team motiveren en aansturen bleek te veel met de zorg voor Jackson thuis. Ik verlangde naar meer vrijheid, meer tijd met mijn zoon, meer aandacht voor mijn gezin en familie. Ik werk nog steeds, daarvoor hou ik te veel van wat ik doe. Maar ik ben terug baas over mijn eigen agenda. Ik kies selectief de projecten en mensen met wie ik werk. Ik hou bewust ruimte in mijn agenda. Een enorme vrijheid, waar ik zeer dankbaar voor ben.

Terug naar Nederland.

En nu staat er dus een ‘te koop’ bord in onze tuin. Het huis en de plek waar we eigenlijk niet weg willen. Maar we gaan toch. Terug naar Nederland. Remigreren. Dat klinkt indrukwekkender dan het is, we gaan letterlijk 5 km verderop wonen. Maar steken wel de landsgrens over, een bewuste keuze.

Toen we ruim 2 jaar geleden kozen om Nederlandse Gebarentaal te leren, en niet de Vlaamse Gebarentaal wist ik al dat die keuze heel bepalend zou zijn. Maar voor ons voelde het op dat moment als de juiste keuze. Wij wilden per direct starten met een cursus gebarentaal, dat kon in Vlaanderen niet (‘misschien binnen enkele maanden’), in Nederland wel. Nog wel vlakbij huis ook. Veel beslissingen die we op dat moment moesten maken hadden ook een praktische overweging. De keuze tussen wekelijks uren onderweg te zijn om een cursus te volgen of het dichtbij huis te kunnen doen, speelde daarbij zeker mee. Want het was niet alleen die cursus gebarentaal waar we tijd voor vrij moesten maken, ook de afspraken in het ziekenhuis, de audioloog, de hoortraining, de fysiotherapie, de speciale opvang. Het welzijn van Jackson stond en staat nog steeds voorop, maar het moest ook voor ons een haalbare kaart zijn en blijven.

Dus we besloten om bepaalde zorg voor Jackson uit Nederland te halen. Zorg die door ons Belgische ziekenfonds niet wordt vergoed, maar die voor ons dichterbij is dan in Vlaanderen. Die zorg betalen we zelf. We kiezen dus een beetje à la carte wat we waar aan zorg ‘inkopen’. Niet ideaal, maar het werkt voor ons. De zoektocht naar een school voor Jackson deed ons wel inzien wat we eigenlijk diep vanbinnen al wisten. Of Jackson nu speciaal of aangepast onderwijs gaat volgen, gebarentaal zal daar altijd een belangrijk onderdeel van uitmaken. Maar dat zou dan wel Nederlandse Gebarentaal moeten zijn, en dus een Nederlandse school die die extra zorg kan bieden. Om daarvoor in aanmerking te komen moeten we wel in Nederland wonen. We hebben een paar maanden aan dat idee kunnen wennen maar toen stond ons besluit wel vast.

Ik koester geen wrok over wat ons overkomt.

2,5 jaar geleden had ik nooit kunnen vermoeden dat ik mijn bedrijf zou verlaten en terug naar Nederland zou verhuizen. De Usher diagnose kwam als een aardbeving en zette onze wereld op zijn kop. De naschokken voelen we nog steeds. Ik vermoed dat ze zelfs nooit weg zullen gaan. Hopelijk neemt hun kracht op de schaal van Richter wel af… Ik koester geen wrok over wat ons overkomt. Ik zie de beslissingen, hoe heftig ze ook zijn, niet als een opoffering die we moeten maken. We doen het omdat we er als gezin beter van worden. Ik ga wonen in mijn geboortedorp, het dorp waarvan ik heb gezworen er nooit naar terug te gaan. De plek die ik op mijn 17e het liefst zo snel mogelijk wilde inruilen voor de grote stad. We gaan er een nieuwe thuis maken. Op een plek waar de familie van Willem al jaren woont, in het huis dat zijn opa bouwde en waar zijn ouders nog steeds wonen. Eigenlijk komen we dus een beetje terug thuis. En dat is best een prettig gevoel.

<< click here for English version >>